Rozrywka

Na wesoło

ANIOŁKI W KAŻDYM DOMU

Dekoracje na Boże Narodzenie   Aniołki w każdym domu   Anioł, inaczej mówiąc posłaniec Boży, to byt duchowy, który od wieków wzbudza ludzki zachwyt ze względu na swój przepiękny wygląd. Jak podaje nam historia, ludzie zawsze lubili stroić swoje pielesze domowe właśnie porcelanowymi Aniołkami, które jak wierzono przynoszą takiemu domowi szczęście. Włoskie putto Putto, to motyw dekoracyjny przedstawiający małego nagiego chłopca. W dobie renesansu i baroku, temu chłopczykowi zaczęto dorabiać skrzydła i tak nadawano mu wyglądu Anioła. Podróże Polaków do Rzymu i Mediolanu spowodowały, że te małe Aniołki zaczęto sprowadzać do Polski. Dekorowano nimi kościoły i kaplice, ale stanowiły one nieodłączny symbol każdego katolickiego domu. W Egipcie i Babilonie Pierwsze wyobrażenia Aniołów istniały już w starożytnym Egipcie i Babilonie. Często przedstawiano te duchowe istoty, jako uskrzydlone zwierzęta z ludzkimi twarzami. Starożytnym Aniołom przypisywano pewien rodzaj cielesności, co znajduje potwierdzenie w rzeźbach z tamtego okresu. W czasach nowożytnych, Aniołowie, są opisywani jako piękni posłańcy Boga do ludzi. Tym bardziej znalazły one swoje odbicia w sztuce i to nie tylko sakralnej. Początki kościoła katolickiego Ojcowie kościoła katolickiego, Bazyli Wielki jak też i Jan z Damaszku, wyobrażali sobie Anioły jako istoty eteryczno-ogniste. Przypisywano im posiadanie delikatnego ciała i nieograniczonego rozumu. W judaizmie natomiast uważa się, że Aniołowie wstępują w człowieka by mu coś przekazać od Stwórcy. Jak zatem widać, w tej religii uważa się, że są to tylko niezmaterializowane duchy. Dekoracje na Boże Narodzenie W dawnej Polsce uważano, że szczególne szczęście przynoszą nam Anioły, zatem nie wyobrażano sobie żeby nimi nie przystroić domów. Szczególnie czyniono to w okresie świąt Bożego Narodzenia. Wieszano zatem gipsowe miniaturki tych niebiańskich bytów na firankach, choince, a przede wszystkim nad progami domów. W regionie Lublina Znane są na Lubelszczyźnie domy, do których zamawiano na okres świąt grudniowych Aniołki z Paryża, które miały ogromne rozmiary. Ustawiano je najczęściej przy choince, lub przy oknie z widokiem na ogród. W Krakowie Pani Jadwiga Krogulska, wykonywała liczne Aniołki z kolorowej bibuły, które rozdawała bliskim z najlepszymi życzeniami świątecznymi. W Warszawie Na ulicy Prostej w Warszawie, mieszkała niegdyś rodzina Janakowskich. Oni to już od jesieni robili Aniołki z szyszek i zasuszonych kwiatów. Takie dekoracje zamieszczali na zapomnianych mogiłach cmentarnych, lub w przydrożnych kapliczkach.   W okresie świąt grudniowych, wiele rodzin stroi swoje domy figurkami Aniołków. Wówczas to, magiczny okres wspomnianych świąt ma bardziej uroczysty wydźwięk.   Ewa Michałowska- Walkiewiczv Czytaj dalej

1 1

Na wesoło

0 2

Na wesoło

Barbórka, Święto Górników

  Barbórka   Dzień Górnika Święto górnika,  obchodzone jest w Polsce dnia 4 grudnia każdego roku. Jest to także dzień imienin świętej Barbary z Nikomedii, patronki dobrej śmierci i trudnej pracy górniczej. Najpierw modlitwa W tradycji górniczej, Barbórka zawsze rozpoczyna się poranną mszą w kościołach  lub też w kaplicach, które usytuowane są na dole w samej kopalni. Następnie orkiestra górnicza, maszeruje grając swój hymn w osiedlach zamieszkanych przez  ich rodziny. Orkiestra ta przechadza się także w pobliżu mieszkań dyrektorów i prezesów kopalni i spółek wydobywczych. Tego dnia odbywają się na Górnym Śląsku i nie tylko uroczyste akademie oraz spotkania, organizowane są także występy artystyczne, zabawy oraz bale i koncerty, w których uczestniczą całe rodziny górnicze. Święta Barbara   Barbara jest uznana za świętą męczennicę dziewicę, o szczególnym kulcie w kościele katolickim i prawosławnym. Wywodziła się ona z pogańskiej rodziny z Heliopolis. Ojciec Barbary Dioskuros, wysłał ją na naukę do Nikomedii. Tam zetknęła się ona z chrześcijaństwem i Świętą Ewangelią. Gdy Dioskuros dowiedział się, że Barbara została chrześcijanką i gorliwą wyznawczynią Jezusa, chciał ją siłą zmusić do wyparcia się wiary.   Wszystko przeciw córce i Bogu   Gdy to nie poskutkowało, by Barbara znów stała się poganką, Dioskuros doniósł na nią do władz Heliopolis. Została ona zatem uwięziona w wieży, gdzie miał przed śmiercią objawić się jej anioł niosący jej pocieszenie. Mimo wszystko, została ona ścięta mieczem prawdopodobnie około roku 305 w Nikomedii lub Heliopolis, podczas prześladowań chrześcijan za czasów  panowania cesarza Maksymiliana.   Legenda   Istnieje legenda, według której święta Barbara, uciekając przed ojcem, schroniła się w skale, która się przed nią rozstąpiła. W modlitewniku Gertrudy córki Mieszka II, Barbara wspominana jest pod datą 4 grudnia. Jej imieniem nazwano gorczycznik pospolity Barbarea vulgaris, potocznie zwany „barbarką” lub „zielem św. Barbary”. W tradycji polskiej, w święto św. Barbary wkłada się ziarnka zboża i gałązki czereśni lub wiśni do wody, które mają zakwitnąć na Boże Narodzenie jako zwiastuny szczęścia. Są to inaczej mówiąc, gałązki św. Barbary. Ponieważ według legendy przed uciekającą Barbarą rozstąpiła się skała, jest ona patronką górników i ludzi ciężko pracujących. Karczmy piwne W dniach poprzedzających to święto, organizowane są karczmy piwne, w których biorą udział górnicy oraz osoby związane z górnictwem, czyli pracownicy firm kooperujących z kopalniami. Karczmy piwne, wbrew powszechnej opinii, nie mają długiej tradycji. Pojawiły się one na stałe w latach 80. XX wieku. W latach wcześniejszych, odbywały się tzw. spotkania gwarków, oczywiście przy piwie i skocznej muzyce. Do tego okresu Barbórka była uroczystością religijno-rodzinną. Wdzioć mundur górnicy Górnicy podczas tak zwanej karczmy piwnej, są obowiązkowo ubrani w galowy mundur górniczy. Za nieprawidłowo skompletowany mundur, prezydium górnicze zakuwa takowego delikwenta w dyby. Ponad to za karę, takowy zadybowany górnik musi wypić duszkiem kufel piwa z solą. Nowi adepci przyjmowani są uroczyście do braci górniczej, gdzie podczas takiej barbórkowej uroczystości, odbywa się ich ślubowanie. Następnie takowy adept sztuki górniczej musi wykonać skok przez szpadel, po czym tym właśnie szpadlem senior górniczego stanu uderza nowego górnika po ramieniu. Zwyczaj ten znalazł swoje odbicie w polskiej literaturze, szczególnie w rodzimej poezji.   Młody górnik dziarsko skacze kilofem wywijo potem ciungnie piwo z kufla czas mu dziarsko mijo... dziewuch trochę zbałamuci może się zakocha do chałupy swoi wróci da mu zupy Gocha.... wiersz pana Ireneusza ze Stawu Kunowskiego   Ewa Michałowska - Walkiewicz Czytaj dalej

0 1

Na wesoło

4 17

Na wesoło

0 1

Na wesoło

SZYDEŁKOWANIE I JEGO HISTORIA

  Czarowanie na szydełku   Zawsze ładnie i modnie   Towarzystwo Historyczne Renesans ze Skarżyska - Kamiennej, urządziło listopadowy wieczorek wspomnień, na którym przypominano zebranym gościom, o ludowych ozdobach domowych, wykonanych na szydełku.   Szydełko   To metalowy, niewielki przyrząd zakończony haczykiem, który w ręku sprawnej koronczarki potrafi wyczarować cuda. Historia szydełkowania jest bardzo stara. Początkowo szydełka, były wykonywane z igieł kościanych, a następnie rzeźbiono je z drewna czy też wykonywano je z kości słoniowej. Później były tworzone one z metali takich jak srebro, mosiądz, a w dzisiejszych czasach ze stali nierdzewnej. Szydełkowanie nie jest sztuką trudną, ponieważ wszystkie podstawowe oczka wykonuje się w ten sam sposób. Jednak jest wiele splotów, które dają szerokie możliwości zestawień.   Wyprawa panieńska   W osiemnastowiecznej wsi, jak relacjonuje pani Anna Słowikowska w swoich zapiskach pochodzących z miejscowości Iłża, każda panna z majętnego domu, musiała wnieść w posagu swojemu mężowi kilka firan i obrusów, wykonanych z nici na szydełku. Pierwsze szydełkowe robótki wykonywane były oczkami ścisłymi i półsłupkami. Najwcześniejsza odnaleziona robótka pochodzi z Jutlandii, której wiek szacowany jest na ok. 3100 lat. W piramidach egipskich znaleziono skarpety pochodzące z XIII w. p.n.e., a w chrześcijańskim grobie z VI w. n.e. w Egipcie odnaleziono fragmenty dzianiny z wełny, wykonanej na szydełku. Umiejętności dziergania zawędrowały do Europy prawdopodobnie podczas wypraw krzyżowych, które miały miejsce w latach (1096r. -1270r.). to one zbliżyły trzy cywilizacje - łacińską, grecką i muzułmańską wpływając na rozwój sztuki, nauki i wszelkiego rzemiosła.   Skąd się wzięło szydełko   Niektóre źródła podają, że szydełko miało swój początek w starej chińskiej technice haftowania zwanej tamborkiem, gdzie igłą z haczykiem przewlekano pętelki przez materiał naciągnięty na ramie. Technikę tę pod koniec XVIII stulecia, przekształcono we Francji w „szydełkowanie w powietrzu” bez tkaniny. Najstarsze zabytki sztuki szydełkowania zachowały się w Ameryce Południowej, gdzie tamtejsze ludy dziergały na szydełku różne ozdoby. Amerykanka Mary Thomas utrzymuje, że szydełkowanie miało swój początek na Półwyspie Arabskim, skąd dzięki kupcom rozprzestrzeniło się ono na wschód do Tybetu i na zachód do Hiszpanii. Według innej teorii przypuszcza się, że już ok.1500 roku, we Włoszech tworzono tzw. techniką koronki szydełkowej, do zdobienia szat liturgicznych, aby były one bardziej wytrzymałe. Podobno papież Innocenty do trumny, ubrany był w koronkowe rękawiczki wykonane na szydełku.   Różne sposoby szydełkowania   Techniki szydełkowania prawdopodobnie zaczerpnięto z Chin. W tych latach sztuka szydełkowania rozpowszechniła się na ogromną skalę. Koronki szydełkowe obecne były wszędzie na dworach Europy i Azji i oczywiście w Polsce. Były one bardzo cenione, a nawet uwzględniane w spisach inwentarzowych i testamentach. Wykonywaniem ich zajmowały się przeważnie kobiety, a sztuka tworzenia przekazywana była ustnie z pokolenia na pokolenie. Największymi europejskimi ośrodkami były Włochy, Francja i Belgia. Powoli zaczęły się tworzyć tam regionalne szkoły, które wypracowywały swoją technikę wykonywania koronek. Z najbardziej znanych można wymienić koronki irlandzkie i weneckie, typu filet, brugijskie, czółenkowe (frywolitki). Do Polski koronki i sztuka ich tworzenia trafiły za przyczyną królowej Bony, która z Włoch sprowadziła mistrzów koronkarstwa. I u nas również rozwinęły się regionalne szkoły tej sztuki. Najbardziej u nas znane koronki to: koniakowska i klockowa.   Ewa Michałowska - Walkiewicz   Czytaj dalej

1 1

Na wesoło

0 1

Trwa przekierowywanie...

Trwa przetwarzanie ...

Twój kłos został poprawnie oddany!

Twój kłos został usunięty!

Wystąpił błąd podczas kłosowania. Twój kłos nie został oddany!

Plik jest zbyt duży, dozwolona wielkośc to max 10MB.

Korzystamy z informacji zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych użytkowników. Pliki cookies użytkownik może kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Dalsze korzystanie z naszego serwisu internetowego, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje stosowanie plików cookies.

Zamknij