Rozrywka

Na wesoło

"Baw się razem z nami".....

Oczami korespondenta…… „Baw się razem z nami”. Oczywiście bawiono się wspaniale w sobotnie popołudnie na obiekcie sportowym LKS ”Pionier” w Pisarzowicach. Jak co roku , Dyrekcja, Grono Pedagogiczne, Społeczność Uczniowska, Rada Rodziców Szkoły Podstawowej w Pisarzowicach zaprosili mieszkańców i gości. Obecni byli Burmistrz Wilamowic Marian Trela, Przewodnicząca Rady Miejskiej Stanisława Kudłacik , radni i przedstawiciele innych organizacji działających na terenie Pisarzowic, wszyscy podziwiali występy artystyczne uczniów Szkoły Podstawowej i ostatniej klasy Gimnazjum oraz wspaniale bawili się. W programie imprezy były występy dzieci klas od I do III, występ wokalny uczennic Gimnazjum, konkursy „15 lat Polski w Unii Europejskiej”- gry terenowe oraz prezentacje krajów Unii Europejskiej przez klasy IV-VII, ”Dzień Dobry TVN-przedstawienie w wykonaniu uczniów Szkoły Podstawowej i Gimnazjum, Rodzinne zawody sportowe oraz „Koncert Szkolnych Talentów”. Podczas imprezy nie zabrakło atrakcji dla najmłodszej widowni i uczestników, dmuchane domki, kąciki gier planszowych, zimne napoje, słodycze oraz lody. Młodzież klasy VIII przygotowała pyszne słodkie desery i sałatki, promujące zdrowy styl życia. Były także konkursy ciast i loteria fantowa. Mimo, że słoneczko ogrzewało wszystkich i wydawałoby się, że tylko „lody dla ochłody” i napoje będą królowały to jednak nie zabrakło chętnych na degustację grochówki naszych pisarzowickich strażaków , kiełbasy z grilla, a także popularnych „duszonek”. Podczas tej wspaniałej imprezy nie zabrakło także chwili, by podziękować byłemu sołtysowi Stanisławowi Peszelowi za 35 lat pracy na rzecz środowiska szkolnego. Okolicznościową statuetkę otrzymał od dyrektorów pani Lidii Dziubek, pani Grażyny Jurasz i pana Macieja Żarskiego. Od Dyrekcji, Grona Pedagogicznego oraz Uczniów otrzymał piękne podziękowanie na piśmie. Dodatkowo od uczniów ładny obraz wykonany kredką. Impreza zakończona została zabawą taneczną na której wspaniale bawiły się… „starszaki” czyli rodzice, goście, młodzież do późnych godzin nocnych. Czytaj dalej

1 6

Na wesoło

0 0

Na wesoło

Jubileusz 45-lat działalności artystycznej ZPiT BIELSKO

Zespół Pieśni i Tańca „Bielsko” swoim entuzjazmem, młodością, temperamentem i kunsztem artystycznym zachwyca publiczność wszystkich scen, na których się pojawia. Zawsze gorąco oklaskiwani. Tak też było 07 czerwca ,kiedy to na scenie w Domu Muzyki Zespół świętował jubileusz 45-lecia swojej działalności artystycznej. Zespół Pieśni i Tańca „Bielsko” powstał w 1974 roku funkcjonował przy ówczesnej Fabryce Samochodów Małolitrażowych w Bielsku-Białej. Od 1991roku działa pod patronatem Bielskiego Centrum Kultury, a jego siedzibą jest Dom Muzyki w Bielsku-Białej, w którym odbywają się zajęcia. Składa się on w chwili obecnej z 3 grup dziecięcych i grupy reprezentacyjnej – łącznie około 100 osób. Kierownikiem artystycznym i choreografem jest Pani Bożena Bieńczyk, natomiast kierownikiem muzycznym Pani Marzena Grzybowska, warto również wspomnieć o takich osobach jak Jarosław Grzybowski, Mirosława Ostrowska, Marta Stanko, Łukasz Hola, Małgorzata Makowiec, Monika Hajduk, Paweł Krysta i Maciej Wójcik. ZPiT „Bielsko” bierze udział w licznych festiwalach folklorystycznych na całym świecie. Dotychczas odwiedził poza Polską; Francję, Hiszpanię, Włochy, Portugalię, Niemcy, Belgię, Węgry, Austrię, Bułgarię, Grecję, Serbię, Brazylie, Sardynię, Indonezję, Sycylię, Stany Zjednoczone, a w tym roku będzie występował na scenach w Chinach. W pierwszej części swojego galowego występu Jubilaci zaprezentowali się w tańcu ludowym, prezentując oryginalny polski folklor ludowy, artystycznie przetworzony, opisujący rozmaitości naszej kultury narodowej, były to tańce górali żywieckich, śląskich, krakowiaki, kujawiaki, polki, mazury, tańce rzeszowskie, lubelskie. W drugiej części widownia „została porwana” w różne rejony Europy. Byliśmy m.innymi na Węgrzech, Rosji czy Ukrainie. Zespołowi przygrywa 4-osobowa kapela lub 16-osobowy Big-Band składający się z profesjonalnych muzyków. Po koncercie były podziękowania, gratulacje, słowa uznania oraz okolicznościowy tort. Wśród zaproszonych gości nie zabrakło Prezydenta miasta Bielsko-Biała Jarosława Klimaszewskiego oraz głównych sponsorów Zespołu. Członkinie KGW „Strażniczki Tradycji” miały zaszczyt świętować jakże wspaniałe i doniosłe „Urodziny” wraz z Jubilatami ,ich rodzinami, najbliższymi. Czytaj dalej

4 11

Na wesoło

O HARCERSTWIE POLSKIM

Olga i Andrzej Małkowscy W służbie polskiego skautingu W czerwcu, wspomina się akt powołania do istnienia Polskiego Harcerstwa, zatem warto jest w tym miejscu wspomnieć Olgę i Andrzeja Małkowskich, którzy reprezentowali polskich harcerzy jeszcze za czasów zaborów naszej Ojczyzny. Kim była Olga Olga Drahonowska-Małkowska, urodziła się w Krzeszowicach, dnia 1 września 1888 roku. Była ona drugą córką Zofii i Karola Drahonowskich. Jej ojciec, był zarządcą dóbr hrabiego Potockiego w Małopolsce. Mimo morawskich korzeni rodziców, Olga od dziecka podkreślała swą polskość. Szkołę podstawową, a następnie gimnazjum ukończyła eksternistycznie, zdając egzaminy w Krakowie, zdobywając bardzo dobre wyniki. Po maturze, wstąpiła ona do lwowskiego Konserwatorium Muzycznego, gdzie ujawniła swe talenty jako poetka i rzeźbiarka. Była również instruktorką wychowania fizycznego, a także przejawiała pasje sportowe w jeździectwie konnym oraz w sportach zimowych. Przypadkowo poznany przez nią Andrzej Małkowski, pozyskał ją do niepodległościowego Stowarzyszenia Zarzewie, gdzie szybko poznała tajniki służby wojskowej, zdobywając stopień porucznika POLSKICH DRUŻYN STRZELECKICH. Andrzej Małkowski Andrzej Juliusz Małkowski, urodził się dnia 31 października 1888 roku, w Trębkach, zmarł on natomiast dnia 16 stycznia 1919 roku w katastrofie morskiej, zasłynąwszy jako twórca polskiego skautingu, instruktor oraz teoretyk harcerstwa polskiego. Urodził się on w rodzinie, o dobrze zakorzenionych tradycjach patriotycznych i żołnierskich. Uczył się on w Warszawie, Tarnowie oraz Lwowie, gdzie w Szkole Realnej, otrzymał w 1906 roku świadectwo dojrzałości. Był współzałożycielem abstynenckiej organizacji uczniów krakowskich Młodzież. Dwa lata po zdaniu matury, rozpoczął on studia na Wydziale Budowy Maszyn w Politechnice Lwowskiej, ale z czasem przeniósł się na Uniwersytet Jana Kazimierza. W listopadzie 1909 roku, otrzymał on do przetłumaczenia, podręcznik twórcy skautingu Roberta Baden Powella. Po zapoznaniu się z jego treścią, Małkowski stał się entuzjastą i propagatorem harcerstwa na ziemiach polskich. Małkowski wszedł w skład pierwszej Komendy Skautowej, a następnie Naczelnej Komendy Skautowej Lwowa. W październiku 1911 roku, rozpoczął on wydawanie Podręcznika Skautowskiego, który wkrótce zdobył niezwykłą poczytność. Andrzej Małkowski traktował skauting jako nowy styl życia i metodę odrodzenia się młodzieży, w latach zaborów. W 1913 roku, zorganizował on wycieczkę skautową na III Wszechbrytyjski Zlot Skautów, na Wyspach Brytyjskich, gdzie nad polskim obozem powiewała flaga z białym orłem na amarantowym tle i używano wówczas nazwy kraju wymazanego w tym czasie, z mapy politycznej świata. Za wybitne zasługi, Andrzej Małkowski otrzymał od Roberta Baden Powella skautowy medal „Za zasługi". Tego samego roku, Andrzej Małkowski przeniósł się w góry, gdzie wziął ślub z wcześniej poznaną Olgą. Rozwijał tam ożywioną działalność, tworząc niezależny ośrodek harcerski. Po wybuchu I wojny światowej, wstąpił do Legionów Polskich. Brał on udział w pierwszych walkach, lecz zależność tych formacji od zaborcy austriackiego spowodowała jego wystąpienie z szeregów. Udał się on zatem do Anglii, a potem do USA, gdzie zakładał polskie drużyny skautowe wśród tam osiadłych Polaków. Armia Kanadyjska Ponieważ ukończył on Wojskową Szkołę Piechoty, służył przez pewien czas w armii kanadyjskiej i walczył na froncie we Francji. W listopadzie 1918 roku, został przeniesiony do armii generała Józefa Hallera. Wysłany on został w misji wojskowej do polskich oddziałów stacjonujących w Odessie, do generała Lucjana Żeligowskiego, zginął w nocy z 15 na 16 stycznia 1919 roku w wyniku zatonięcia statku, którym płynął. Praca w Devon Olga Małkowska prowadziła Polish Childrens Home w Hawson Court, posiadłości w Buckfastleigh, w Devon. Była do końca swoich dni wdową po Andrzeju, żyła jego tradycjami i stylem skautowskim. W 1959 roku, zorganizowała ona wycieczkę polskich dzieci do naszego kraju. Zobaczywszy kolejny raz Polskę, postanowiła osiąść tu na stałe. Z wielkim wzruszeniem, przyjęła zaproszenie do Krakowa na nabożeństwo w rocznicę śmierci jej męża Andrzeja, które złożył jej kardynał Wojtyła. Dnia 15 stycznia 1979 roku, Olga Małkowska zmarła, jej ciało spoczęło w Zakopanem przy ulicy Nowatorskiej. Dziękujemy pani Elżbiecie Gałce za informacje o polskich harcerzach, a także za przekazanie cennych zdjęć. EWA MICHAŁOWSKA- WALKIEWICZ Czytaj dalej

0 1

Na wesoło

0 1

Trwa przekierowywanie...

Trwa przetwarzanie ...

Twój kłos został poprawnie oddany!

Twój kłos został usunięty!

Wystąpił błąd podczas kłosowania. Twój kłos nie został oddany!

Plik jest zbyt duży, dozwolona wielkośc to max 10MB.

Korzystamy z informacji zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych użytkowników. Pliki cookies użytkownik może kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Dalsze korzystanie z naszego serwisu internetowego, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje stosowanie plików cookies.

Zamknij