Spojrzeć na świat czyimiś oczami
Empatia to słowu klucz w tym temacie. To ona sprawia, że potrafimy odczytać emocje ludzi wokół nas, „wczuć” się w ich sytuacje, zrozumieć postępowanie i postawę, być dla nich wsparciem, gdy potrzeba.
Zdaniem psychologów empatia to dowód na wysoko rozwiniętą inteligencję emocjonalną. Skąd ją mamy? Wiele do powiedzenia mieli tu nasi rodzice we wczesnym dzieciństwie. Ważne było też środowiska w jakim dorastaliśmy, okoliczności, które rzucały przed nami kolejne doświadczenia i wyzwania.
Czym jest empatia?
To inaczej współodczuwanie, czyli umiejętność wyobrażenia sobie uczuć i emocji drugiej osoby, co określamy mianem empatii emocjonalnej, oraz zdolność odczytywania sposobu myślenia drugiej osoby, co z kolei nazywamy empatią poznawczą.
Piękna definicja, która w praktyce nie zawsze przekłada się na relacje. Niewiele takiej empatii wokół. Zamykamy się w domach na czerty spusty. Telewizor, komputer, bombardujące nas zewsząd informacje, gry, fora, dyskusje wciągają bez reszty. Kto by się przejmował sąsiadem, którego od tygodnia nie widzieliśmy. Może coś się stało, może potrzebuje pomocy?
A dawniej na wsiach sąsiedzi byli jak rodzina. Wspólne uroczystości, imprezy. Chleby wypiekało się kolejno w domach dla wszystkich rodzin w sąsiedztwie. Gospodarze pomagali sobie przy żniwach, kobiety wspierały przy wychowywaniu dzieci. Gdzie te czasy? Gdzie ci rolnicy?
Wsie powoli przekształcają się w małe miasteczka, sterylne, bez relacji i potrzeby wspólnego budowania sąsiedzkich więzi. Dzieci wyjeżdżają do miast, za pracą, za lepszym życie i marzeniami o stabilności. A o tą coraz gorzej.
Czy empatii można się nauczyć?
Czy ktoś, kto przez całe dotychczasowe życie nie zawracał sobie głowy emocjami innych ludzi może się zmienić? Jak twierdzą fachowcy - tak . Do najprostszych spraw to jednak nie należy. Sam rozwój empatii nie jest prosty i zależy od kilku czynników. Na naszą empatie i jej rozwój ma wpływ rosnąca z wiekiem liczba kontaktów społecznych. Dziecko stawiane jest w coraz to nowych rolach, zmienia się w zależności od okresu w życiu poprzez młodość aż do dojrzałości i dalej. Poprzez przyjmowanie coraz to nowych ról człowiek uczy się innych punktów widzenia. Można, więc przyjąć, że empatia wymaga doświadczenia i nie tworzy się w próżni.
Ale warto pracować nad tym, bo empatia się przydaje. Jej zdolność okazuje się przydatna w wielu życiowych sytuacjach. Pomaga w relacjach międzyludzkich, ułatwia budowanie więzi przyjacielskich, małżeńskich i rodzicielskich oraz zawodowych. Paradoksalnie zwiększa też szansę na przetrwanie, bowiem pozwala przewidzieć zachowania innych ludzi. Wiedząc, że sąsiadka wybucha złością, parkując samochód przed posesją, możemy przygotować się na jej niechęć i opryskliwość czy okazanie gnoiewu.
Empatia często ułatwia tez życie, ludzie empatyczni są przeważnie otoczeni przyjaciółmi, a to wiąże się z tym, że zawsze mogą liczyć na ich pomoc.
„Bardzo pani współczuję” - czy to empatia?
Jak rozróżniać empatię i współczucie? W psychologii o współczuciu mówi się jak o „patologicznym altruizmie”. Bycie empatycznym nie oznacza przejmowania na siebie życia emocjonalnego i sytuacji życiowej innych ludzi. Ale dzięki tej umiejętności możesz lepiej zrozumieć ich myślenie, zachowanie lub uczucia. Warunkiem empatii jest zdrowe rozumienie ludzi i zdrowa samoświadomość. Im bardziej jesteś otwarty na własne emocje i im lepiej rozumiesz siebie, tym lepiej potrafisz interpretować i radzić sobie z uczuciami innych.
Redakcja mojaWieś ..
