Aktualności

1 4
Kłosuj Komentuj Ulubione

Najpiękniejszy Stół Bożonarodzeniowy w Strzyżowie

09.12.2015 miałam wielką przyjemność gościć w Strzyżowie podczas konkursu na "Najpiękniejszy Stół Bożonarodzeniowy". Wydarzenie zostało przygotowane modelowo, na kilka godzin zostałam przeniesiona w krainę "Bożego Narodzenia". Pyszne regionalne jedzenie, rękodzieło, ciepła atomsfera oraz  przemiłe rozmowy sprawiły, że absolutnie zakochałam się w Podkarpaciu. Będziemy na pewno częstymi gośćmi w Strzyżowie, to wyjątkowa miejscowość. W kolejnym numerze kwartalnika "mojeKGW" z wielką przyjemnością przedstawię sylwetkę Pani Marty Utnickiej, Dyrektor Biblioteki Publicznej Gminy i Miasta Strzyżów - Współoranizatora tego wydarzenia. Oby takich kobiet było wśród nas jak najwięcej!

Zapraszamy na relację z imprezy

 

III edycja Konkursu na „Najpiękniejszy Stół Bożonarodzeniowy” połączony z kiermaszem dekoracji świątecznych odbyła się 09 grudnia 2015 w BPG i M w Strzyżowie. Pomysłodawcą i organizatorem przedsięwzięcia było Strzyżowskie Stowarzyszenie Kobiet Wiejskich oraz Biblioteka Publiczna Gminy i Miasta im. J. Przybosia w Strzyżowie wraz z Czarnorzecko-Strzyżowską Lokalną Grupą Działania. W tym roku konkurs miał charakter imprezy powiatowej.

W konkursie na „Najpiękniejszy Stół Bożonarodzeniowy” wzięły udział Koła Gospodyń Wiejskich z terenu gminy Strzyżów; z KGW z Żarnowej, KGW z Glinika Zaborowskiego, KGW z Godowej, KGW z Wysokiej Strzyżowskiej –górnej, KGW z Wysokiej Strzyżowskiej – dolnej, KGW z Żyznowa takie ale także Stowarzyszenie Kobiet Wiejskich Gminy Niebylec reprezentując gminę Niebylec, KGW z Jazowej reprezentując gminę Wiśniowa oraz KGW z Pstrągowej reprezentującej gminę Czudec. Spotkanie to miało na celu, przekazanie następnym pokoleniom tradycji i zwyczajów naszych babć i dziadków związanych ze świętami Bożego Narodzenia. Przedstawiciele poszczególnych gmin prezentowali swoje Bożonarodzeniowe stoły, na których widniały tradycyjne świąteczne potrawy, opowiadając przy tym o zwyczajach, jakie panowały w ich miejscowościach.

W świąteczny klimat wprowadziła nas młodzież z Klubu Książki i Biblioteki działający przy BPGiM w Strzyżowie, natomiast w klimat bożonarodzeniowych tradycji i obrzędów wprowadziła nas Kapela „Cajmery” z Gminnego Ośrodka Kultury w Niebylcu. Wszyscy uczestnicy spotkania włączyli się w wspólne śpiewanie kolęd i pastorałek. Na kliszach fotograficznych wspaniałe potrawy i ozdoby świąteczne utrwaliły Urszula Sobol – dziennikarz gazety codziennej „Nowiny” oraz redaktor naczelna kwartalnika i portalu internetowego „MOJE KGW” Ewa Łusiak. Na III edycji Najpiękniejszego Stołu Bożonarodzeniowego gościliśmy specjalnych gości z powiatu Brzozowskiego z gminy Dydnia Bogumiłę Krzywonos – animatora społecznego właścicielka „Saloniku w Krzywym Zwierciadle” wraz z cztero osobową delegacją.

Komisja w składzie: Barbara Modliszewska – pedagog szkolny Liceum Ogólnokształcącego, Maria Cynar – pracownik ODR oddział w Strzyżowie, Paweł Midura - Z-ca przewodniczącego Rady Miejskiej w Strzyżowie, Marek Śliwiński - radny powiatu strzyżowskiego oraz Zenon Wierzchowski – Komendant Powiatowy Policji w Strzyżowie. Przed członkami komisji stało bardzo ważne zadanie, wybranie najpiękniejszego stołu bożonarodzeniowego i spróbowanie, co najmniej czterech potraw z każdego stoiska. Kiedy komisja bardzo ciężko pracowała wszyscy uczestnicy spotkania wymieniali doświadczenia i kosztowali wspaniale przygotowanych potraw, zawiązywały się nowe kontakty i przyjaźnie

Po burzliwych obradach komisja postanowiła przyznać nagrody i wyróżnienia w postaci różnego rodzaju sprzętu AGD:

Dwa I miejsca

I miejsce -  Koło Gospodyń Wiejskich w Niebylcu

I miejsce -  Koło Gospodyń Wiejskich w Pstrągowej

 

Dwa II miejsca;

II miejsce – Koło Gospodyń Wiejskich Wysoka Strzyżowska – górna

II miejsce – I miejsce - Koło Gospodyń Wiejskich w Żarnowej

Dwa III miejsca;

III miejsce – Koło Gospodyń Wiejskich z Godowej

III miejsce – Koło Gospodyń Wiejskich z Wysokiej Strzyżowskiej - dolnej

Komisja postanowiła przyznać wyróżnienia następującym kołom:

  1.  KGW Glinik Zaborowski
  2. KGW Jazowa
  3. KGW Żyznów

Nagrodę publiczności zdobyło Koło Gospodyń Wiejskich z Wysokiej Strzyżowskiej – dolnej natomiast Nagrodę specjalną ufundował V-ce przewodniczący Rady Miejskiej w Strzyżowie Paweł Midura dla Joanny Dyjak z KGW w Gliniku Charzewskim za oryginalne ozdoby świąteczne.

Komisja gratuluje nagrodzonym i wyróżnionym zauważając duże zaangażowanie wszystkich uczestników konkursu w przygotowanie i wyeksponowanie tradycyjnych potraw bożonarodzeniowych.

W spotkaniu wzięli udział przedstawiciele władz samorządowych na czele z Burmistrzem Strzyżowa Mariuszem Kawą oraz jego Z-cą Dagmarą Preisner, Jerzym Moskwą prezesem –CzSLGDz, Jerzym Batorem –przew. Rady powiatowej Podkarpackiej Izby Rolniczej w Boguchwale, Jadwigą Skowron dyrektor Domu Kultury „Sokół” w Strzyżowie, Markiem Śliwińskim – radnym powiatu Strzyżowskiego, Piotrem Rędziniakiem – Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Strzyżowie, Zenon Wierzchowski – Komendant Powiatowy Policji, Piotr Szetela oraz Joanna Fąfara –Nadleśnictwo Strzyżów, Janusz Włodyka – dyrektor Miejskiego Zespołu Szkół w Strzyżowie, przedstawiciele Rady Miejskiej w Strzyżowie w osobach Marzena Midura, Urszula Mendelowska, Anna Fąfara oraz Wiktor Ruszała.

Na zakończenie Marta Utnicka dyr. BPGiM podziękowała wszystkim uczestnikom spotkania za wspólne spędzenie czasu i zaprosiła na przyszły rok, na IV edycję Najpiękniejszego Stołu Bożonarodzeniowego. Całe spotkanie przebiegło w miłej, rodzinnej atmosferze. Wszyscy uczestnicy chętnie degustowali przygotowane Bożonarodzeniowe smakołyki słuchając kolęd i pastorałek.

 

MU

 

 

 

Gall Anonim

Udostępnij na facebook!

Barbara O. z Koło Gospodyń Wiejskich Bodzanowo Drugie

Gratulacje dla wszystkich!!!

3

17 gru 2015, 09:24:18

Przeczytaj również wszystkie artykuły z kategorii >

Lany Poniedziałek – tradycja, radość i symbol odnowy

Drugi dzień Świąt Wielkanocnych, powszechnie znany jako Lany Poniedziałek lub Śmigus-Dyngus, to jedno z najbardziej rozpoznawalnych i lubianych świąt w polskiej tradycji. Choć dziś kojarzy się głównie z polewaniem wodą i dobrą zabawą, jego korzenie sięgają dawnych obrzędów ludowych, w których woda miała znaczenie symboliczne i oczyszczające. Skąd wzięła się tradycja? Zwyczaj Śmigusa-Dyngusa wywodzi się jeszcze z czasów przedchrześcijańskich. Wówczas woda była symbolem życia, odrodzenia i siły natury budzącej się po zimie. Obrzędy polewania wodą miały zapewnić zdrowie, płodność oraz urodzaj. Z czasem tradycje te zostały włączone do kultury chrześcijańskiej i zaczęły towarzyszyć świętowaniu Zmartwychwstania. Pierwotnie „śmigus” oznaczał smaganie gałązkami wierzby, natomiast „dyngus” wiązał się z wykupywaniem się od tego zwyczaju drobnymi podarunkami, najczęściej pisankami. Z biegiem lat oba obrzędy połączyły się w jedną formę – radosnego polewania wodą. Woda, która łączy Lany Poniedziałek to przede wszystkim święto radości, wspólnoty i luzu po czasie powagi Wielkiego Tygodnia. W wielu domach i miejscowościach to dzień spotkań rodzinnych, odwiedzin i wspólnego spędzania czasu. Na wsiach zwyczaj ten miał szczególny charakter. Młodzi chłopcy odwiedzali domy, polewając wodą dziewczęta – co było nie tylko żartem, ale i formą zalotów. Im bardziej ktoś był oblany, tym większym cieszył się zainteresowaniem. Choć dziś ten zwyczaj przybrał bardziej symboliczny i uniwersalny charakter, nadal niesie ze sobą nutę beztroski i śmiechu. Między tradycją a współczesnością Współcześnie Lany Poniedziałek bywa obchodzony w różny sposób. W miastach często ogranicza się do symbolicznego pokropienia wodą, natomiast w mniejszych miejscowościach i na wsiach nadal można spotkać bardziej żywiołowe formy świętowania. Warto jednak pamiętać o umiarze i szacunku dla innych – tradycja powinna łączyć, a nie sprawiać dyskomfort. Coraz częściej podkreśla się, że polewanie wodą powinno być formą zabawy, na którą wszyscy się zgadzają. Głębsze znaczenie Choć Lany Poniedziałek ma lekki i radosny charakter, jego symbolika jest głęboka. Woda, jako znak oczyszczenia, może być dla nas przypomnieniem o nowym początku, który przynosi Wielkanoc. To zaproszenie, by zostawić za sobą to, co trudne, i wejść w codzienność z nową energią i nadzieją. W świecie pełnym pośpiechu takie momenty wspólnej radości są szczególnie cenne. Pozwalają zatrzymać się na chwilę, uśmiechnąć i być razem – z rodziną, sąsiadami, bliskimi. Tradycja, która trwa Lany Poniedziałek to piękny przykład tego, jak dawne obyczaje mogą przetrwać i odnaleźć się w nowoczesnym świecie. Łączy pokolenia, przypomina o korzeniach i wnosi do świątecznego czasu element lekkości i spontaniczności. Bo choć zmieniają się czasy, jedno pozostaje niezmienne — potrzeba radości, bliskości i świętowania życia. A czasem wystarczy do tego… odrobina wody. Czytaj dalej

Największa wolność - Powrót do Domu Ojca

Wielkanoc kojarzy nam się z tradycją: święconką, rodzinnym stołem, wspólnie spędzonym czasem w gronie rodzinnym wiosennymi porządkami. To jednak też czas, w którym my chrześcijanie zatrzymujemy się, by na nowo odkryć sens odkupienia, przebaczenia i powrotu do życia. To święta, które nie tylko przypominają o zwycięstwie Chrystusa nad śmiercią, ale zapraszają nas do osobistej refleksji nad tym, jak wygląda nasza relacja z Bogiem. W tym roku warto spojrzeć na nią przez pryzmat jednej z najbardziej poruszających przypowieści Ewangelii według św. Łukasza – historii o synu marnotrawnym. Historii o człowieku, który szuka swojego miejsca na ziemi, o człowieku, który pragnie wolności, a jednocześnie tęskni za domem. O każdym z nas. Przypowieść o synu marnotrawnym to historia, która nie traci aktualności, bo dotyka najważniejszego pytania: co robimy z wolnością, którą daje nam Bóg?  Syn z przypowieści odchodzi, bo chce żyć po swojemu. Chce sprawdzić, kim jest bez ojca, bez zasad, bez ograniczeń. To pragnienie jest nam bliskie — każdy człowiek chce decydować o sobie, wybierać własną drogę, samodzielnie kształtować swoje życie. Ojciec nie zatrzymuje go siłą, nie moralizuje, nie grozi. Pozwala mu odejść, choć wie, że młody człowiek nie jest jeszcze gotowy, by mądrze zarządzać wolnością, a tak po prostu by mądrze zarządzać swoim życiem. Obraz ojca to obraz Boga, który szanuje ludzką wolność nawet wtedy, gdy prowadzi ona w stronę błędów, zagubienia i cierpienia. Bóg nas nie zatrzymuje. Nie zamyka drzwi abyśmy żyli w izolacji od świata. Nie stawia warunków. Szanuje wolność, nawet jeśli wie, że człowiek może ją źle wykorzystać. To jedna z najbardziej poruszających prawd naszej wiary: Bóg nie chce posłuszeństwa z lęku, ale relacji z wyboru. Przypowieść o synu marnotrawnym pokazuje, że prawdziwa relacja z Bogiem może istnieć tylko wtedy, gdy człowiek wybiera ją w wolności.  Dlatego też ta przypowieść i cały ten świąteczny czas Wielkanocy jak i czas Wielkiego Postu przypominają nam, że ta wolność nie jest ciężarem, lecz przestrzenią, w której możemy wzrastać, szukać, błądzić i wracać. Wielkanoc przypomina nam, że Bóg nie chce niewolników ani ludzi zastraszonych. Chce relacji opartej na wyborze, a nie przymusie. Wolność jest więc fundamentem – darem, który może nas zaprowadzić daleko od domu, ale też jedyną drogą, która pozwala do niego wrócić naprawdę. Przypowieść o synu marnotrawnym pokazuje, że prawdziwa relacja z Bogiem może istnieć tylko wtedy, gdy człowiek wybiera ją w wolności, że ta wolność nie jest ciężarem, lecz przestrzenią, w której możemy wzrastać, szukać, błądzić i wracać. Syn marnotrawny doświadcza konsekwencji swoich decyzji. Traci majątek, poczucie bezpieczeństwa, godność. Dopiero w chwili największego kryzysu zaczyna rozumieć, że wolność bez odpowiedzialności staje się ciężarem. To moment, który wielu z nas zna z własnego życia – chwila, gdy człowiek uświadamia sobie, że sam nie poradzi sobie dalej. Syn marnotrawny szybko odkrywa, że wolność bez odpowiedzialności prowadzi do pustki. Że życie bez korzeni, bez relacji, bez sensu staje się samotnością. To doświadczenie wielu współczesnych ludzi: mamy możliwości, wybory życia, ale często brakuje nam wewnętrznego kompasu. To właśnie w doświadczeniu słabości, grzechu czy zagubienia człowiek odkrywa, jak bardzo potrzebuje Boga. Nie jako surowego sędziego, ale jako Ojca, który czeka. Najpiękniejszy moment przypowieści, który ukazuje nam kochające Boga to ten, w którym ojciec dostrzega syna z daleka. Nie czeka, aż ten dojdzie do domu. Nie pyta o skruchę i rachunek sumienia po prostu wybiega naprzeciw.   To obraz Boga, który nie czeka na idealnych ludzi, ale na ludzi, którzy chcą wrócić, na każdego z nas, którzy chcemy owocnie przeżyć czas wielkiego postu i radości Zmartwychwstania Chrystusa.  Cały czas Wielkiego Postu i Wielkanocy jest dla nas zaproszeniem do powrotu, do odnowienia relacji, która może była zaniedbana, może trudna, może pełna pytań. Bóg nie oczekuje od człowieka perfekcji, lecz szczerości. Nie wymaga bezbłędności, lecz otwartego serca. Chrystus wychodzi z grobu nie po to, by nas rozliczać, ale by nas podnieść. Zmartwychwstanie jest zaproszeniem do nowego początku — niezależnie od tego, jak daleko odeszliśmy. Wielkanoc uczy nas, że Bóg nie chce nas zatrzymać siłą dał nam wolność wyboru, jednak chce nas przyjąć z miłością. A my — jak syn marnotrawny — możemy odkryć, że największą wolnością jest powrót do domu, w którym ktoś na nas czeka, do Domu Naszego Ojca. Niech Zmartwychwstały przyniesie Wam radość, zdrowie i pomyślność. Świętujcie Wielkanoc w gronie najbliższych, pełni nadziei na lepsze jutro. Niech wspiera Was swymi łaskami i da Wam moc pokonywania codziennych trudności Niech otwiera Was na miłość oczekającego na Was Ojca! ks. Jarosław Leśniak  Duszpasterz Rolników Archidiecezji Łódzkiej Czytaj dalej

Tradycje, które łączą pokolenia

Kolorowe pisanki, zapach świeżo pieczonej baby i radosny śmiech przy świątecznym stole. Wielkanoc od lat pozostaje jednym z najbardziej rodzinnych i pogodnych świąt. To czas, gdy dawne zwyczaje spotykają się z nowoczesnością, a tradycje wciąż potrafią wywołać dziecięcy zachwyt. Wielkanoc w Polsce ma wyjątkowy smak i atmosferę. Już na kilka dni przed świętami domy wypełniają się krzątaniną: malowaniem jajek, pieczeniem mazurków i przygotowywaniem koszyczka ze święconką. Pisanki, od tych skromnie barwionych cebulą po misternie zdobione małe dzieła sztuki, są symbolem odradzającego się życia i jednym z najbardziej lubianych elementów świąt. Nieodłącznym zwyczajem jest także święcenie pokarmów w Wielką Sobotę. Koszyczki przystrojone bukszpanem, białą serwetką i kolorowymi wstążkami niosą do kościoła zarówno dzieci, jak i dorośli. W środku obowiązkowo znajdują się jajka, chleb, sól, kiełbasa i chrzan, każdy z tych produktów ma swoje symboliczne znaczenie, ale dla najmłodszych najważniejsze jest zwykle to, by w koszyczku znalazł się także czekoladowy zając. Niedzielne śniadanie wielkanocne to prawdziwe święto smaków i rodzinnego ciepła. Dzielenie się jajkiem, składanie życzeń i wspólne biesiadowanie przy stole pełnym żurku, białej kiełbasy oraz słodkości tworzą atmosferę bliskości. To moment, w którym tradycja najmocniej pokazuje swoją siłę, łączy pokolenia i przypomina, jak ważne są wspólne chwile. A potem przychodzi najbardziej wesoły akcent świąt, czyli lany poniedziałek. Śmigus-dyngus od lat wywołuje salwy śmiechu, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży, choć dorośli także często dają się porwać tej zabawie. Symboliczna odrobina wody ma przynieść szczęście i pomyślność, a przy okazji skutecznie budzi nawet największych śpiochów. Wielkanocne tradycje, choć zakorzenione w historii, wciąż mają w sobie świeżość i lekkość. To święta pełne kolorów, rodzinnego ciepła i małych rytuałów, które sprawiają, że co roku wracamy do nich z prawdziwą przyjemnością. Czytaj dalej

Wiosenne porządki: więcej niż mop i ścierka

Wiosenne porządki przed Wielkanocą często kojarzą się dziś głównie z praktycznym przygotowaniem domu na święta. Jednak zwyczaj ten ma znacznie starsze, przedchrześcijańskie korzenie, sięgające wierzeń dawnych Słowian. W ich świecie rytm życia wyznaczała natura, a przełom zimy i wiosny był jednym z najważniejszych momentów w roku, czasem odrodzenia, oczyszczenia i symbolicznego początku nowego cyklu życia. Dla Słowian zima była okresem „martwym”, związanym z ciemnością, chłodem i stagnacją. Wraz z nadejściem wiosny należało nie tylko przyjąć nowe życie, ale też aktywnie „usunąć” to, co stare i niepotrzebne. Porządki miały więc wymiar rytualny, nie chodziło wyłącznie o czystość, lecz o oczyszczenie przestrzeni z nagromadzonej przez zimę złej energii, chorób czy pecha. Wierzono, że brud, kurz i chaos mogą przyciągać negatywne siły, dlatego dokładne sprzątanie domu i obejścia było formą ochrony. Z tym okresem wiązały się także konkretne obrzędy. Jednym z najbardziej znanych było symboliczne „pożegnanie zimy”, czyli topienie lub palenie Marzanny, kukły uosabiającej śmierć, chłód i zastój. Ten rytuał miał oczyścić społeczność i zrobić miejsce dla nowej energii wiosny. W podobnym duchu sprzątano domy: wymiatanie śmieci czy kurzu mogło mieć znaczenie symboliczne – jakby „wymiatało się” stare troski i niepowodzenia. Często towarzyszyło temu także wietrzenie domostw, palenie ognia czy okadzanie ziołami, co miało dodatkowo wzmacniać efekt oczyszczenia. Ogień i dym były traktowane jako żywioły o właściwościach ochronnych i oczyszczających, zdolne odpędzać złe moce i przywracać równowagę. Kiedy na ziemie słowiańskie przyszło chrześcijaństwo, wiele z tych praktyk nie zniknęło, lecz zostało włączonych do nowego porządku religijnego. Wiosenne porządki zaczęto łączyć z przygotowaniami do Wielkanocy, ale ich pierwotny sens, odnowy i oczyszczenia, pozostał. Zmieniła się interpretacja, nie sama potrzeba. Dlatego patrząc na wiosenne sprzątanie tylko jako na obowiązek, łatwo przeoczyć jego głębszy wymiar. To echo dawnych rytuałów, w których człowiek próbował odzyskać harmonię z naturą i rozpocząć nowy etap życia „na czysto” – nie tylko w domu, ale i w sobie. Czytaj dalej

Trwa przekierowywanie...

Trwa przetwarzanie ...

Twój kłos został poprawnie oddany!

Twój kłos został usunięty!

Wystąpił błąd podczas kłosowania. Twój kłos nie został oddany!

Plik jest zbyt duży, dozwolona wielkośc to max 10MB.

Aktualnie trwa modernizacja sklepu.
Zapraszamy już wkrótce!

Korzystamy z informacji zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych użytkowników. Pliki cookies użytkownik może kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Dalsze korzystanie z naszego serwisu internetowego, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje stosowanie plików cookies.

Zamknij