Aktualności

1 1
Kłosuj Komentuj Ulubione

STARE TARNOWICE

 

Stare Tarnowice

 

Piękno rycerskiego zamku

 

Tarnowskie Góry, to miasto leżące w południowej Polsce. Należy ono do województwa śląskiego, a jest ono usytuowane na północnym krańcu Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego.

 

Stare Tarnowice

 

Stare Tarnowice (Alt Tarnowitz), to dzielnica Tarnowskich Gór. od której pochodzi nazwa samego miasta. Powstała ona w 1316 roku. Pierwszym jej właścicielem był prawdopodobnie rycerz Adam de Tarnowice. Następnymi dziedzicami Starych Tarnowic był jego syn Święcisław, później byli to bracia Włodkowie, a następnie ród Wrochemów. Najdawniejsza wzmianka o Tarnowicach, pochodzi z roku 1251 roku. Późniejsze wzmianki pochodzą z początku czternastego stulecia, kiedy to właścicielem osady był Adam de Tarnowice, występujący jako świadek w dokumentach sądowych pochodzących z 1310 roku. Kolejnym włodarzem Starych Tarnowic był Święcisław, członek dworu księcia oleśnickiego Konrada II, wyznaczony w 1369 roku jako rozjemca przy sporze o podział księstwa bytomskiego. Ostatnimi rycerzami z Tarnowic byli rycerz Sambor oraz Mikołaj i Teodor Włodkowie herbu Sulima. Siedzibą rycerską w XIV i XV wieku była wieża obronna wzniesiona na kopcu, którego pozostałości widoczne są za kościołem św. Marcina.

 

W parafii Repty

 

Osada Stare Tarnowice należała jak większość dzisiejszych okolicznych terenów, do Tarnowskich Gór do parafii w Reptach. Na początku piętnastego stulecia, została utworzona osobna parafia w Tarnowicach, w których wybudowano kościół pod wezwaniem świętego Marcina. będący najstarszym istniejącym kościołem na terenie powiatu tarnogórskiego. W okresie powstania Tarnowskich Gór co datuje się na okres szesnastego wieku, na polach między Tarnowicami, Sowicami i Lasowicami, właścicielem osady była rodzina Wrochemów. Wymieniany w dokumentach zakupnych Piotr Wrochem, jest zapewne fundatorem zamku, który zastąpił wcześniejszą siedzibę właścicieli znajdującą się koło kościoła.

 

Na odsiecz Wiedniowi

W roku 1683, w drodze na Wiedeń, król Polski Jan III Sobieski, kazał czterech żołnierzy powiesić w Tarnowicach za to, iż rabowali okoliczną ludność. Król wówczas okazał się być władcą sprawiedliwym, który dbał o interesy najuboższych obywateli Rzeczpospolitej. Do dzisiejszego dnia, na ryneczku w Tranowicach Starych, gdy zapadnie zmierz zobaczyć można jak wloką się uliczkami miasta cztery cienie wisielców, którzy pokutują za swoje haniebne czyny. Tuż przed dniem 1 listopada każdego roku, o północy raz jeszcze rozgrywa się scena powieszenia sprawców kradzieży, którą to zobaczyć może każdy śmiałek i odważny turysta.

Wolność Górnicza

W roku 1801 założono tu jednolitą kolonię fryderycjańską o nazwie Wolność Górnicza, dla pracowników kopalni kruszców srebronośnych. Zatem miejsce to było odwiedzane przez pobliskich wielmożów, starających się o nabycie jak najtaniej i jak najwięcej srebra, ale doglądali też oni żeby i praca górniczej braci była należycie wynagradzana.

Ostatni właściciele

Ostatnimi właścicielami Starych Tarnowic, była od 1820 roku rodzina hrabiów i książąt Henckel von Domersmarck ze Świerklańca, która to w 1822 roku połączyła dobra tarnowickie w jeden fideikomis dla swego młodszego syna hrabiego Krafta. Rezydował on w neorenesansowym pałacu w parku na pograniczu Rept i Starych Tarnowic bardzo często, ale jak starzy ludzie mawiają, zajmował się on czarną magią i okultyzmem, za co po śmierci nawiedzał często jako upiór pielesze starego zamczyska. Po roku 1922, Stare Tarnowice znalazły się w granicach II Rzeczypospolitej. W latach 70. i 80. na polach między Starymi Tarnowicami a Opatowicami, wzniesiono osiedle Przyjaźń, jako największe osiedle mieszkaniowe Tarnowskich Gór. Łatwo tutaj trafić zarówno z Krakowa jak też i Tranowa. Kursuje tutaj mnóstwo połączeń komunikacji busowej jak też i dotrzeć tu można koleją. W Starych Tarnowicach. w dzisiaj odbudowanym kompleksie zamkowym, można liczyć na znakomity poczęstunek i należycie wyposażone pokoje gościnne w hotelu. A obecny właściciel dóbr tarnowickich, odnawia tutejszy zamek nadając mu dawną formę i wyposażenie wnętrz.

 

Ewa Michałowska - Walkiewicz 

Ewa M. z Ewa Michałowska-Walkiewicz Pisze

Malwina W.

Dziękujemy za przepiękną relację, dzięki której wybraliśmy się na wirtualną wycieczkę ;)

0

14 wrz 2018, 10:06:51

Przeczytaj również

0 0
0 0

Trwa przekierowywanie...

Plik jest zbyt duży, dozwolona wielkośc to max 10MB.

Korzystamy z informacji zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych użytkowników. Pliki cookies użytkownik może kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Dalsze korzystanie z naszego serwisu internetowego, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje stosowanie plików cookies.

Zamknij